Reken af met je schoolpleinstress

Stress die je hebt opgedaan in je jeugd, kan je hele leven van invloed zijn. Bij stress blokkeer je namelijk heel snel.
tekst: Gera de Leeuw

Als iets niet lukt in je prille jeugd, kun je daar je hele leven nare herinneringen aan houden en de herinnering aan stress vermijden. Stress is er bijvoorbeeld de oorzaak van dat 1/3 van de schooljeugd tegenwoordig een te makkelijk ingestelde indicatie heeft voor dyslectie. Dat wordt grotendeels veroorzaakt doordat kleuterschooljeugd al wordt geconfronteerd met het herkennen van de letters. Ze moeten al voor de basisschool begint de helft van het alfabet herkennen. Aan het feit dat sommige kleuters hier nog helemaal niet aan toe zijn wordt volledig voorbij gegaan. Ieder kind ontwikkelt zich op zijn eigen tempo, en als ze er aan toe zijn, dan vragen ze zelf wel om lettertjes. Bij de ene kleuter gebeurt dit op 4-jarige leeftijd, bij de andere kleuter ontwikkelt die interesse zich pas rond het 6e jaar.

Ga je met deze kinderen circuskunsten beoefenen, dan gaan ze langzaam zich beter ontwikkelen, ze leren beter het verschil tussen links en rechts, boven en onder, achter en voor, waardoor bepaalde stressvormen afnemen. Jammer dat niet iedere leerkracht zich daarvan  bewust is. Werken met circusmaterialen is magisch, ik heb hier al 15 jaar ervaring mee, met leerlingen van regulier onderwijs maar ook van speciaal onderwijs.

Ook bij volwassenen kan dit helpen, want stress in de jeugd opgebouwd kan je je leven lang bij blijven. Zoals ik al aan het begin zei.

Schoolpleinstress, reken ermee af.  
Schoolpleinstress, je kent het wel. Had je het als kind moeilijk om met je armen over elkaar stil te zitten op de lagere school, op het schoolplein werd het er vaak niet beter op. Er werden allerlei spelletjes gedaan op dat schoolplein. Noem knikkeren, hoelahoepen, die klimspeeltuigen van tegenwoordig had je nog niet, dus dat lege schoolplein moest toch ander vertier met zich meebrengen. Wie herinnert zich niet het kaatsenballen. Veel kinderen hadden dat thuis al geoefend en konden zo op het schoolplein de show stelen. Als jij dat probeerde, dan lukte het voor geen meter. Jij had ook thuis niet geoefend. Ook al zeiden je schoolmaatjes dat het super makkelijk was, jij was er al meteen van overtuigd dat het jouw nooit ging lukken. Slecht voor je zelfvertrouwen. En gezien je tijdens de lessen in de klas al veel stress had, vermeed je het gooien met ballen ook maar, faalangst die je je hele leven bijblijft. Als je het goed bekijkt ging het dus al op het schoolplein fout.

Had dat balletjes gooien nu maar deel uitgemaakt van de reguliere lessen, en was je daarin maar begeleid door de klassenjuf of je gymleerkracht dan was je wellicht wat opgeknapt en had je ook veel makkelijker de leerstof tot je kunnen nemen. Die schoolpleinspelletjes die al eeuwenlang bestaan zijn niet zomaar ontstaan. Dat is een prachtige basis om beter te kunnen leren. Van Papagaaitje leef je nog, met kruislingse klapbewegingen, die de samenwerking tussen de hersenhelften stimuleert, tot hoelahoepen wat het bewustzijn tussen je onderhelft en bovenhelft stimuleert, balletjesgooien zorgt voor het activeren van zeker 15 % meer grijze hersencellen, knikkeren verbetert je focus, kortom, die schijnbaar onschuldige schoolpleinspelletjes zijn een hele belangrijke basis om beter te kunnen leren op school.

Veel volwassenen beginnen niet aan jongleren, omdat ze zich uit hun jeugd herinneren dat het ze nog nooit gelukt is. De stress komt meteen weer boven. Gera de Leeuw heeft in de loop der jaren in haar werk voor mensen met een verstandelijke beperking, een niet aangeboren hersenafwijking of andere hindernissen, zoals Alzheimer een methode uitgedokterd, die zo doeltreffend is dat de meeste deelnemers aan zo’n jongleersessie na een half uur met drie ballen kunnen gooien. De hele basis van een jongleertraining is dan al helemaal doorgenomen. Thuis kun je eventueel later verder met die techniek. En dat is goed, want wie 6 weken achter elkaar een half uur per dag jongleert, krijgt 15% meer actieve grijze hersencellen. Dat betekent dat je makkelijker leert, dat je een beter probleemoplosssend vermogen krijgt, dat je ook vlotter door het verkeer gaat omdat je afstand en snelheid beter kunt inschatten. En als je met een bedrijf je personeelsleden deze workshop laat volgen merk je op de werkvloer al snel een complete verandering.
Tijdens zo’n jongleertraining wordt ook nog eens extra veel gelachen, waardoor je dopamine aanmaakt. En met dopamine in je lijf kun je ook alles veel beter onthouden. Je lacht je faalangst en stress weg, de balletjes kunnen ertegen, nu jij nog.

Geplaatst in Louis Jongleerblog en getagd met , , .